လူဗိုလ္မွ...ကူးယူတင္ျပသည္။
ရန္ကုန္ရွိ တူမေတာ္ မယ္ဆူး၏ အိမ္သို႔ ေရာက္တုန္း ေရာက္ခိုက္ ႐ြာတြင္ မသံုးရေသာ အင္တာနက္ကို တဝႀကီး သံုးရန္ ဟူေသာ ရည္႐ြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဦးေမာင္ တစ္ေယာက္ အင္တာနက္ ဆိုင္သို႔ ထြက္လာ ခဲ့သည္။ အရင္ တုန္းကေတာ့ အင္တာနက္ ဆိုတာ ေဂ်ဒိုးနပ္လို စားစရာ ဟုေတာင္ ဦးေမာင္ ၾကားဖူးနားဝ ထင္ခဲ့ဖူး ေသးတာ။
အခုေတာ့ ရန္ကုန္ ၿမိဳ႕ႀကီး သို႔လည္း ခဏခဏ ေရာက္၊ တူမေတာ္ မယ္ဆူးတုိ႔ မိသားစု၏ နည္းပညာ အသိုင္း အဝိုင္းႏွင့္ ခဏခဏ ထိေတြ႕ ရေသာေၾကာင့္ သူတို႔၏ သင္ေပး မႈျဖင့္ အင္တာနက္ ဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္း သံုးတတ္ ေနေလၿပီ။ အသံုးအႏႈန္းက အစ အရင္ႏွင့္ မတူေတာ့။ အခု ဦးေမာင္ အင္တာနက္ ၾကည့္တယ္တုိ႔၊ အင္တာနက္ ထိုင္တယ္တို႔ မေျပာေတာ့။ အင္တာနက္ သံုးတယ္ဟု ေျပာတတ္ လာၿပီ။ဆိုင္ထဲ ဝင္လာခဲ့သည္။ တစ္ကိုယ္လံုး အပူလိႈင္း ျဖတ္သြား သလိုပဲ ခံစား လိုက္ရ၏။ မီးပ်က္ ေနလို႔လား မသိ။ ဆိုင္ထဲ ေရာက္ေတာ့ မီးစက္သံ တဝုန္းဝုန္း၊ အပူရွိန္ ကလည္း တဟုန္းဟုန္း။ နက္ဝါ့ခ္ ဂိမ္းႏွင့္ အင္တာနက္ တြဲ၍ ဖြင့္ထားသည့္ ဆိုင္ ျဖစ္သျဖင့္ အထဲမွာ ဂိမ္းကစား ေနသူ ေကာင္ေလး မ်ား၏ ဆဲသံ၊ ဆိုသံ၊ ကေလာ္သံ၊ ေအာ္သံ ေတြကလည္း ဆူညံ ပြက္ေလာထ ေန၏။ ေအာ္ .. အရွင္လတ္လတ္ ငရဲျပည္ ေရာက္သြားတဲ့ အတုိင္းပါပဲ။ သည္းခံ .. သည္းခံ။ ဦးေမာင္ ဆာဗာ ေကာင္တာေရွ႕ ရပ္လုိက္သည္။ ဆာဗာတြင္ ထိုင္ေနေသာ ဆိုင္တာဝန္ခံ ေကာင္ေလးက စာေတြ တေျဗာင္းေျဗာင္း ႐ိုက္ေန ရာမွ ဦးေမာင္ကို လွမ္းၾကည့္သည္။ ဦးေမာင္ ေမးလိုက္၏။
“ဘယ္စက္မွာ ထိုင္ရမလဲ .. တူေလး”
ေကာင္ေလးက ဦးေမာင္ကို လြတ္ေနေသာ စက္တစ္လံုးဆီ လက္ၫွိဳး ၫႊန္ျပ၏။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ဟာသူ ကြန္ပ်ဴတာႀကီး ငံု႔ၾကည့္ကာ တေဂ်ာင္းေဂ်ာင္း စာ႐ိုက္ ေနျပန္၏။ ေအာ္ .. သနားစရာ၊ အာသီးေယာင္ ေနတယ္ ထင္တယ္ .. ဟိုမွာ ထိုင္လိုက္ပါ ဦးေလး လို႔ေတာင္ ျပန္မေျပာ ႏုိင္ရွာဘူးဟု ဦးေမာင္ ေတြးမိသည္။ သူ ၫႊန္ျပေသာ ေနရာတြင္ ဦးေမာင္ ထိုင္ လိုက္သည္။ သူ႔ေဘး တစ္ဖက္ တစ္ခ်က္မွာ ခုနက ေအာ္ဟစ္၍ ဂိမ္းေဆာ့ ေနၾကေသာ ေကာင္ကေလးေတြ။ ဦးေမာင္ သူ႔ဆီ ဘယ္သူမွ ေမးလ္မပို႔ ထားမွန္း သိေသာ္လည္း ခပ္တည္တည္ျဖင့္ ေမးလ္စစ္ရန္ ဂ်ီေမးလ္ ဖြင့္လိုက္သည္။ အခုေတာ့ ေအးေအး ေဆးေဆးပဲ။ ေသခ်ာ မသံုးတတ္ခင္ အရင္တုန္း ကေတာ့ ပါ့စ္ဝါ့ဒ္ ႐ိုက္ထည့္သည့္ အေပါက္ထဲတြင္ ဘာေတြ ႐ိုက္ထည့္ ရမွန္း မသိ၍ ကိုယ့္ မွတ္ပံုတင္ နံပါတ္ကိုယ္ ျပန္႐ိုက္ထည့္ခ်င္ ထည့္ေန တတ္ခဲ့တာ။
