ကၽြန္ေတာ့္ဆီလာလည္ၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ားကို အၿမဲၾကိဳဆိုလ်က္ပါ...ကၽြန္ေတာ္မွားတာေလးေတြ ေတြ႔ရင္လည္းခြင့္လြတ္ၾကပါ..ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...(စိုင္းေလး)
Showing posts with label ၀တၱဳ. Show all posts
Showing posts with label ၀တၱဳ. Show all posts

Monday, September 10, 2012

ပရိုင္းမိတ္တစ္ေယာက္၏ ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္ (ပထမပိုင္း)


၀တၳဳေတြဖတ္ခ်င္သူေတြအတြက္ပါ....
 [ဘီစီ ၉၀၀၀ ခန္႔]
ေက်ာက္ဂူႀကီးထဲတြင္ စိုစြတ္ထိုင္းမႈိင္းၿပီး စိမ့္ေနသည္။ သို႔ရာတြင္ အျပင္မွာထက္စာလွ်င္ေတာ့ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးရွိေသးသည္ဟု ဆိုရမည္။ အေၾကာင္းမွာ ေက်ာက္ဂူ၏ေထာင့္တစ္ေထာင့္တြင္ မီးေငြ႕ေငြ႕ႏွင့္ မီးဖိုကေလးတစ္ခုရွိေနေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္၏။

    ဒီေနရာကို ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ့ျခင္းသည္ သူတို႔အုပ္စုအဖို႔ ကံေကာင္းျခင္းပင္ျဖစ္၏။ တစ္နည္းအားျဖင့္ေတာ့ ေတာေစာင့္ေတာင္ေစာင့္ နတ္ဘုရားတို႔၏ ကူညီမႈိင္းမမႈေၾကာင့္ျဖစ္၏။
    သူတို႔သည္ ေတာေစာင့္နတ္ဘုရားကို သမင္တစ္ေကာင္ႏွင့္ ပူေဇာ္ၿပီးေနာက္ အမဲလိုက္ရာ ထူးထူးျခားျခား ဆူၿဖိဳးေသာဆတ္ႀကီး တစ္ေကာင္ကို ရရွိသည္။ ထိုဆတ္ႀကီး၏ေသြးျဖင့္ ေတာင္ေစာင့္နတ္ကို ပူေဇာ္သည္။ မၾကာမီမွာပင္ ဒီဂူႀကီးကို ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ့ၾက၏။
    ဂူႀကီးသည္ သူတို႔အုပ္စု ေကာင္းစြာေနေလာက္သည္အထိ က်ယ္၀န္းသည္။ ဂူ၏ေနာက္ဘက္ခပ္က်က်မွာလည္း ေလႏွင့္ အလင္းေရာင္၀င္ႏိုင္ေသာ အမိုးေပါက္တစ္ခုရွိေသးသည္။ ဂူ၏အေနအထားမွာ ေက်ာက္ေတာင္ကုန္းတစ္ခု၏ အထက္ပိုင္းက်က်မွာျဖစ္၏။ ဂူေပါက္၀အနီးတြင္ ေက်ာက္စြန္းႀကီးတစ္ခုက သဘာ၀အေလ်ာက္ကြယ္ေနေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ေတာင္ေၾကာတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ခ်ဳံပုတ္မ်ား ထူထပ္စြာေပါက္ေရာက္ေနေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း သူတို႔ေနရာကို ရန္သူအုပ္စုမ်ားအလြတ္တကူမျမင္ႏိုင္။
    ဒီေနရာကို ရွာမေတြ႕ခင္ကဆိုလွ်င္ သူတို႔ ေတာ္ေတာ္ဒုကၡေရာက္ခဲ့၏။ မိုးေတြ သည္းထန္စြာရြာေသာအခါ ေနထြက္ရာဘက္ ယြန္းယြန္းဆီမွ ေလေအးမ်ား တိုက္ခတ္လာေသာအခါ အလူးအလဲခံၾကရ၏။ သစ္ပင္ႀကီးေတြေအာက္မွာ ခိုေအာင္းျခင္း၊ ေလကြယ္သည့္
ေက်ာက္ေတာင္ၾကားမွာ ပုန္းကြယ္ျခင္းျဖင့္ ကာကြယ္ခဲ့ရ၏။ သို႔တိုင္ေအာင္ လူအခ်ဳိ႕မွာ ထိုဒဏ္ေၾကာင့္ ေသဆံုးခဲ့ၾကရ၏။
    သူတို႔အုပ္စုမွာ ရာသီဥတုဒဏ္၊ သားရဲေကာင္မ်ား အလစ္၀င္ဆြဲသည့္ဒဏ္ေၾကာင့္ လူဦးေရေလ်ာ့ပါၿပီး တစ္စတစ္စ အင္အား နည္းလာခ်ိန္တြင္ ဒီဂူႀကီးကို ရွာေတြ႕ခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။
    ခုေတာ့ ဒီဂူႀကီးထဲမွာ လံုလံုၿခံဳၿခံဳ စိတ္ခ်လက္ခ် အိပ္စက္ႏိုင္ၾကၿပီျဖစ္၏။

Saturday, July 28, 2012

အခ်စ္ဟု အဓိပၸာယ္သက္ေရာက္ျခင္းမရွိေစရ

၁
    သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္သည္ အႀကီးအက်ယ္ စကားမ်ားခဲ့ၾကသည္။ ထံုးစံအတိုင္းပင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ စကားကို ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္ေျပာသည္။ အမူအရာသည္လည္း ေအးစက္စက္ရွိသည္။ သူကမူ စကားကို ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ေျပာသည္။ စားပြဲကို လက္သီးျဖင့္ထု၍ထု၍ ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္စကားလံုးတစ္လံုးသည္ သူ႕ကို အထိခိုက္ဆံုးျဖစ္ၿပီး သူ႕ေဒါသကို အစြန္းေရာက္သြားေစသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုစိုက္ၾကည့္ေသာ သူ႕ေဒါသမ်က္လံုးမ်ားသည္ စေတာ္ဘယ္ရီသီးကဲ့သို႔ ရဲရဲနီေန၏။ ကၽြန္ေတာ့္အက်ၤ ီရင္ဘတ္စကို ဆုပ္ကိုင္ဆြဲၿပီး လက္သီးျဖင့္ ရြယ္သည္။
ကၽြန္ေတာ္၏တည္ၿငိမ္ဆဲျဖစ္ေသာ ဟန္ပန္ေၾကာင့္ထင္သည္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို မထိုးျဖစ္ေတာ့။ အက်ၤ ီစကို လႊတ္လိုက္ၿပီး ေတာက္တစ္ခ်က္ေခါက္သည္။ ခ်ာခနဲ လွည့္ထြက္သြား၏။ ထိုအခါမွစ၍ သူ႕ကို ေနာက္ထပ္မေတြ႕ရေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို အနာက်င္ဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေျပာခဲ့သည္မွာ "မင္း ၾကာကူလီပဲ မ်ဳိးေဇာ္"ဟူေသာ စကားျဖစ္ေလသည္။
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...